Cuma, Nisan 27, 2007

Moro Jr.

Merhaba insan dostlarım,

Adım Moro. Yunan dilinde "Bebek" demek. Yedi yaşındaydım, çok da yakışıklı.

Bir köpek olarak dünyaya gelmiştim. 34 kiloluk bir kurt. Hem de simsiyah..

Görenler bakmaya, dokunanlar sevmeye doyamazlardı. Tüm bunlar, 8 saat boyunca çektiğim inanılmaz acılarla "Ölmek için yalvartan" zehiri yemeden önceydi tabii....

Hiç kimseye zararım yoktu. Tüm aşılarım zamanında yapıldığından, senede iki kez dökülen tüylerim bile kimseye zarar veremezdi. Yaşadığım apartmanın arka bahçesinde küçük çocuklarla top oynar, benden korkan çocuklara bile müşfik davranarak onlara hayvan sevgisini aşılardım. Üzerime binmeğe çalışmalarına, tüylerimi okşamalarına, gururlandığım kulaklarımla oynamalarına bile izin verirdim.
Ne zaman havlayacağımı, ne zaman susacağımı bilirdim. Terbiyeli, eğitimli, sahibimin deyimiyle "başarılı" bir köpektim. Sahibim, en sevdiğim kemiği “bırak” derse bırakır, “bekle” derse bekler, “koş”derse koşardım. Aslında “öl” dese ölürdüm bile onun için.
O kadar mutluydum onunla ve o kadar çok seviyordum ki onu.
Ben onunla yedi yıl birlikte yaşadım ve biliyordum ki, yemeğimi, kemiğimi veya topumu bıraksam bile, o birazdan bana onları muhakkak verecekti.. Yani ona hep güvendim.
Sadece ona değil; ben her "insan"a güvendim. Bir-iki yaşıma kadar yaptığım ufak tefek yaramazlıklar dışında, çevremde hiç bir şeye ve hiç kimseye zarar vermedim. Kendi köpek arkadaşlarıma dahi, sahibimi kıskanmadığım sürece havlamadım bile...
Hayatım boyunca bir kediyi bile korkutmadım, kovalamadım.
Dolu dolu ve maceralı bir hayat yaşadım. Sizlerden ve kendi ırkımdan çok sayıda dostum oldu. Bir sefer daha zehirlenmiştim, ama o alerjik bir şeydi. Biraz yüzüm gözüm şişmişti. Sonra bir seferinde yüksek bir yerden denize düşmüştüm. Bir seferinde de araba çarpmış ve kalça kemiğim kırılmıştı.
Ama tüm bu olaylarda hiç kimse bana zarar vermek için plan yapmamıştı!
Araba çarptığında ölseydim, ben dahil hiç kimse, bu kadar üzülmezdi. Benim suçumdu. Karşıda bir arkadaş görmüş ve ona koşarken ölmüş olurdum.
Bir sokak kavgasında, sevgilimi paylaşmak istemediğimden dolayı başka bir ırkdaşım tarafından zarar görseydim, bu bile benim seçimim olurdu.

Oysa hiç koklamadığım, hiç tanımadığım bir zehiri, sevdiğim bir et veya ekmek parçasının üzerine koyarak beni öldürmeniz, sekiz saat can çekişmeme neden olmanız ve üstelik bunu evimin karşısında, belediyenin koyduğu “Lütfen köpeklerinizi burada dolaştırınız.” levhasının yanında yapmanız.... Bana pek adilce gelmedi...

Yaşamını benim gibi "evde" sürdüremeyen ve sokaklarda gruplar halinde dolaşan diğer arkadaşlar bu konuda benden daha şanslılar... Çünkü, bu zehiri yememek için, gruptan biri kendini feda ediyormuş. Onun debelenerek can verdiğini gören diğerleri, bir daha o kokunun yanına yaklaşmıyorlarmış.
Tıpkı, karşıdan karşıya geçmeyi, bir arabanın çarptığı arkadaşlarını seyrederek öğrendikleri gibi...

Bunları şimdiki dünyamda, diğer ölenlerle konuşarak, öğreniyorum. Ama artık çok geç..

Yukarıdan beni ne kadar çok seven olduğunu, mahallenin bakkalı dahil herkesin ne denli üzüldüğünü, kimlerin sahibimi aradığını ve ne kadar çok insanın benim için ne kadar çok ağladığını görebiliyor ve duyabiliyorum... Onlar için bende çok üzülüyorum.
Ama Ahhh, o sahibim yok mu?
Ahhh, O'nun üzüntüsü burada beni binlerce kez daha öldürüyor..
Bir de ne biliyormusunuz? Son saatlerimde, yanına gidip, 3-4 dakika gözlerinin taaaa içine bakıp vedalaştığım ama O'nun bu vedayı anlamadığı, anlamak istemediği anda bana "Hadi yine yırttın yakışıklı" dediği o sesi hala kulağımda...
Sizinle beraber olmayı, koşmayı, zıplayıp havadan topumu kapmayı, yedi yıldır çiğneyip ancak yarısına gelebildiğim plastik kemiğimi bitirebilmeyi (tadı hala damağımda), denize girmeyi, dağda özgürce koşabilmeyi, kana kana su içebilmeyi, kuru ekmek yemeyi bile yeniden yaşayabilmeyi ne kadar isterdim... Henüz yolun yarısındaydım; bitirmeme izin vermediler.


Şimdi o zehiri oraya atanlara söyleyecek birkaç sözüm var:

Yaşadığım süre içinde, sokak arkadaşlarımı gece havladıkları için size şikayet ederek zehir atmanızı sağlayan insanların çocukları, evimizin karşısındaki açık tiyatroda her gece sabahlara kadar nâra atıp, biz köpeklerden fazla gürültü yaparak, onlarca bira şişesi kırıyorlardı. (Cam parçaları yüzünden, iki kez ayağım kesilmişti.) Oysa ben, onların sağa sola attıkları pet şişeleri gördüğümde ağzımla çöp kutularına taşıyordum.
Yollarımızda, sürücüler, bir yaya gördüklerinde frene basacaklarına kornaya ve gaza sonuna kadar basıyorlar, arabalarını cayır cayır kullanarak insanların üstlerine sürüyorlardı.
"Tanırmıyım acaba?" diye kokladığım çişlerin bazıları insanlara aitti. Yerler köpek kokusundan çok insan tükürüğü ile doluydu.
Peki, siz ne yapıyordunuz ?
Trafik terörünü önleyebilmek için bu güne kadar herhangi bir fikir geliştirdiniz mi ? Yollara tüküren , sümküren, hatta pisleyenlere ne yapabildiniz? Kırılan bira şişelerinin değerini , onu süpüren belediye işçisinin mesaisini, orada oynarken ayağını kesen bir çocuğun acısını, o kesiği diken doktorun zaman kaybını hesap ettiğinizi de sanmıyorum.
...Çünkü,
siz en vahşi yolu, en kolay ve en ucuz olduğu için seçenlersiniz . Siz asıl sorunları tartışmak yerine, "Zehiri etin içine mi, yoksa lavaş ekmeğinin içine mi süreceğinizi" tartışıyorsunuz.
Ben karşıdan gelen bir çocuğa kuyruk sallayıp, etrafımdaki insanlara sevgi dağıtırken, siz beni nasıl öldüreceğinizi hesaplıyordunuz.
Çok kırgınım ama gene de , size benim ölümüm gibi bir ölüm dilemek, benim hayvanca duygularıma yakışmaz...

Bence; "İnsanlığınızı" ve "Aklınızı" sorgulayın...

Doğru yapıp yapmadığınızı, insanların yaptığı işkenceler, cinayetler, rant uğruna verdikleri zararın yanında, dünyaya bizim ne verdiğimizi bir kere düşünün.

Sadece Sevgi. Karşılıksız sevgi..

Gelişmeniz dileğimle..

Moro Jr.

(Belçika Kurdu, Erkek
01/03/1992’ de doğdu.
09/07/1999’da İzmir Karşıyaka’da striktin ile zehirlenerek öldürüldü.
Büyük Yamanlar dağı Karagöl yolunda, oynamayı pek sevdiği bir yere gömüldü..)


1999' Aralık ayında yazılmıştır.

15 yorum:

Abi dedi ki...

Moro'yu kaybettikten sonra, çok uzun bir zaman dinlemiştim bu şarkıyı..
Her gece masayı toplarken.. Mama zamanlarında..
"Don't leave me now, in this crazy world.."

Adsız dedi ki...

Bana nerdeyse ikizini ve adasini hatirlatti... Kömürlerimizin topragi bol olsun...
Chakotay. AC.

Adsız dedi ki...

Yukardaki yaziyi bitirdikten sonra aklima geldi. Moro ile KSK de 3 gün bayram gecirmistim. "yalniz"
Chakotay.AC.

Abi dedi ki...

evet..
çok özel ve çok güzel günlerdi Kömür..

KUGUU dedi ki...

:(

Espresso dedi ki...

Of be güzel abim be off.. Ne yapıyorsun sen yaa.. Katıla katıla ağlatılmazki insan! Duramıyorum, durduramıyorum kendimi, dağıldım. Ben, senin fırtına öncesi suskunluğuna elbetteki saygı duymuştum. Ama suskunluk sonrası bu iki fırtınana (27.4 ve 28.4) yazısıyla, özüyle, sözüyle, fotoğrafıyla, suskunluğuyla önünde eğiliyorum. Ben, dört senelik bir içiçelikten, ve dostluktan sonra 'BAL'ımı kaybettim. 'SARI'da depreşmişti, yazmadım, şu anda kanıyorum.
Ama biliyor musun senin bu yazından sonra bir tesellim oldu, Moro Jr. eminim ki Bal Kızıma orada sahip çıkıyordur.
Ve Moro Jr.'ın insan denen bu kalabalık için dileğini can-ı gönülden destekliyorum.
Onları seviyoruz..

return2 dedi ki...

Arkasindan gozyasi doktugum nadir dostlardandi Moro :(

jubelum dedi ki...

Yoktum buralarda, baktım ki Moro için yazmışsın.Senin orada onu sevdiğim günler geldi aklıma, insan kötü oluyor...

Abi dedi ki...

espresso.. dağılmayalım.
return2.. güzel günlere..yeni kuçulara..
jubelum.. kötü olmayalım.. yazalım..::))
gidenlerle kalanlarla..
hepsini seviyoruz..

Abi dedi ki...

bu yazının yazılış tarihi 1999 sonları..

elif dedi ki...

:((

Adsız dedi ki...

Moro yu okuyunca ona selam edemeden geçemedim.

Abi dedi ki...

Anonim kardeş..
Moro tabi selamını almıştır yukarıdan.. Hem de tanımıştır seni.. Ben tanımadım ama.. Bir Nick filan kullansaydınızda ben de çaksaydım kim olduğunuzu..:)
saygılar..

big daughter dedi ki...

Kötü bi güne uyandım o sabah..güneşli, sıcak ve garip bi gün..evin panjurları inik..günışığı azıcık giriyor salona..telefon çaldı..babam arıyo..telefon elimde,balkona açılan kapıya doğru yürüdüm..perdeyle oynuyorum konuşurken..boş boş..babamı dinliyorum..bi gariplik var..
sesi sabahları çok canlı gelir halbuki... ?!?... çok konuşmadı..bitkin..durgun..
sakince ama çok sakince...
o acıydı esasında: "Moroyu kaybettik babacım" dedi..
ahhh..içim..yüreğim..yazarken bile bulanıklaşıyo herşey..burnumun sızısı gitmiyo..9 sene önce bir sabah öğrendim kaybımı...kaybımızı..
Şarkımız bile vardı..Sezen'den..yağmurlu bi günde evimizin karşısındaki parkta ikimizde sucuk gibi olup sölemiştik beraber..hoplayıp zıplamıştık..çamura bulanmıştık..

"Bu Allahsız bu yağmur
İşlemez karanlıkta
Garipliğine yan yan yürek yan
Gitti giden gitti giden"

Arıyorum..Anıyorum..Özlüyorum..

GULTEINEN ENKELINI dedi ki...

agladim...
kopegim cooky nin gidisini oksarken...